Opis spotkania:
Celem wystąpienia jest przedstawienie singapurskiego podejścia do kompetencji międzykulturowych oraz ukazanie sposobu ich rozwijania w praktyce szkolnej i kształceniu nauczycieli. W singapurskiej polityce edukacyjnej wymiar międzykulturowy ujmowany jest w ramach kompetencji obywatelskich, globalnych i międzykulturowych (Civic, Global and Cross-Cultural Literacy), stanowiących część Ramy Kompetencji XXI wieku (21st Century Competencies, 21CC). Obejmuje rozumienie zróżnicowania społecznego i kulturowego, zdolność przyjmowania różnych perspektyw, refleksyjność oraz odpowiedzialne uczestnictwo w życiu wspólnoty. Kompetencje międzykulturowe pozostają przy tym powiązane z wartościami, rozwojem społeczno-emocjonalnym, obywatelstwem i orientacją globalną.
Praktyka szkolna tworzy podstawową przestrzeń urzeczywistniania tak rozumianych kompetencji. Wystąpienie ukazuje ich zakorzenienie w polityce językowej, edukacji obywatelskiej i charakteru (Character and Citizenship Education, CCE), doświadczeniach rozwojowych uczniów oraz sposobach pracy pedagogicznej sprzyjających dialogowi, refleksji i rozumieniu wielości perspektyw. Szczególne znaczenie zyskuje spójność między wartościami obecnymi w polityce edukacyjnej, programem kształcenia, kulturą szkoły i codziennym doświadczeniem ucznia.
Kształcenie i rozwój zawodowy nauczycieli stanowią integralny wymiar singapurskiego podejścia do kompetencji międzykulturowych. Przygotowanie akademickie, praktyka szkolna, mentoring, refleksja nad doświadczeniem i uczenie się przez całą karierę tworzą ciągły proces rozwijania profesjonalnego osądu potrzebnego w pracy ze zróżnicowaną klasą. Lekcja płynąca z Singapuru dotyczy przede wszystkim systemowej spójności: trwały rozwój kompetencji międzykulturowych wymaga wzajemnego powiązania celów edukacyjnych, praktyki szkolnej oraz profesjonalnego przygotowania nauczycieli.
Prowadząca: prof. dr hab. Inetta Nowosad
Pedagog, profesor nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Członkini Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN w Warszawie. Wiceprzewodnicząca Rady ds. monitorowania wdrażania reformy oświaty im. Komisji Edukacji Narodowej. Kierownik Zakładu Pedagogiki Szkolnej w Instytucie Pedagogiki, Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Zielonogórskiego. Trzykrotna stypendystka DAAD (autorskie projekty badawcze).Wieloletni współpracownik w Niemieckim Instytucie Międzynarodowych Badań Pedagogicznych we Frankfurcie nad Menem i Berlinie (Deutsches Institut für Internationale Pädagogische Forschung, Forschungsstelle Berlin, DIPF). Zainteresowania naukowe koncentruje wokół problematyki funkcjonowania szkoły w aspekcie jakości i efektywności procesów edukacyjnych i profesjonalnego przygotowania nauczycieli do zawodu. W obszar ten wpisują się analizy procesów ukierunkowanych na optymalizację oświaty i wychowania w szkole oraz w całym systemie edukacji. W dorobku Autorki można wyodrębnić trzy główne kierunki pracy naukowo-badawczej: (1) nauczyciel wobec zmiany społecznej i rozwoju szkoły; (2) procesy zmian i odnowy w oświacie ze szczególną koncentracją na rozwoju szkoły oraz (3) procesy zmian i odnowy w oświacie na poziomie makro (systemu) ze szczególną koncentracją na osiągnięciu światowej klasy systemu edukacyjnego. Autorka lub współautorka ponad 200 publikacji w tym monografii: Nauczyciel-wychowawca czasu polskich przełomów (Kraków 2001); Perspektywy rozwoju szkoły. Szkice z teorii szkoły (2003), Polish Education At the Time of Changes (2006), Autonomia szkoły publicznej w Niemczech: poszukiwania, konteksty, uwarunkowania (2008), Kultura szkoły w rozwoju szkoły (2019). Przedszkola w Niemczech. Między siłą tradycji a potrzebą zmiany (2020), Singapur: azjatycki tygrys edukacyjnych reform. Fenomen makropolityki oświatowej (2022), Politics, Education and Social Change (2023); Autonomia szkoły (2025); Citizenship Education in Multicultural Society (2025); Strategie, przepływy i bariery reform szkolnych. Studia z pedagogiki porównawczej (2025).
